Kinder en Jeugdpsychotherapie Nijmegen

Laagdrempelige particuliere praktijken kunnen met de juiste zorg op de juiste maat aansluiten op de vraag om hulp voor kinderen en jeugdigen.

Bundeling van krachten van deze praktijken is een garantie voor kwaliteit. Van baby's tot jongvolwassenen: kinderen en jeugdigen zijn nog volop in ontwikkeling. De uitdaging ligt er in niet alleen maar te kijken naar wat moeilijk gaat - maar wel de nog aanwezige mogelijkheden en de ontwikkelingsdrang centraal te stellen. Essentieel is nauwgezet aan te sluiten daar waar het kind of de jeugdige positieve krachten laat zien, en daar op aan te sluiten.




“Het komt regelmatig voor (thuis, tijdens speelpauzes op school) dat mijn zoontje plotseling erg boos en agressief kan reageren. Dit kan gebeuren als hij  zich miskend voelt, het idee heeft dat iemand met opzet hem benadeelt of pijn doet, gepest wordt en dergelijke. Mijn zoontje laat zich ook gemakkelijk provoceren door andere kinderen, die weten dat hij een ‘kort lontje’ heeft. Hij heeft een sterk rechtvaardigheidsgevoel, wat resulteert in boosheid als hij zich tekort gedaan voelt. Als hij  boos wordt gaat hij vechten of dwarsliggen; mijn kind is dan niet aan te spreken op zijn gedrag; wat is er aan de hand met mijn kind?”

of: “Mijn kind komt op school niet voldoende tot werken. Hij lijkt zich te vervelen en kan zich moeilijk verbinden met het aangebodene. Dit leidt tot clownesk gedrag en gedrag, zoals niet mee willen doen, zomaar door de klas lopen, zomaar gaan praten tijdens uitleg, druk zijn. Hij is heel gevoelig snel in tranen of juist snel boos, stelt diepgaande vragen, heeft een enorm geheugen.  De  indruk is dat hij veel weet en  alles begrijpt…maar niet lekker in zijn vel zit, weinig aansluiting heeft met leeftijdgenoten; wat is er aan de hand met mijn kind?”

Tanja is 16 jaar, Vroeger is ze op de basisschool langere tijd gepest. Ze zit nu op een VMBO-T school en doubleerde het afgelopen jaar, door spijbelen en te weinig inzet bij het huiswerk maken. Vriendinnen heeft ze wel. Ze voelt zich de laatste tijd somber. Maar heeft ook het gevoel : "ik los de problemen wel zelf op “, maar ”ik los ze niet op”. De ouders vinden dat ze vaak vlucht in de fantasie of naief is en de werkelijkheid niet wil zien en niet verantwoordelijk is. Verbaal komt ze sterk over . Er is voor haarzelf ook  geen directe aanleiding voor de somberheid . Zal ze psychotherapeutische hulp gaan halen zoals haar ouders willen of niet? Ze aarzelt.